SHOUTBOX (beta)

[maq]

Moja młodość. Ech.

[maq]

[maq]

[maq]

[MałGorzata]

Fani Ryśka widzę są wśród nas

[maq]

I to bardzo. Ile to ognisk podczas rejsów na Mazurach (grałem na gitarze), ile prób zespołu w liceum (grałem na klawiszach). Nie policzysz. To był najlepszy i nieśmiertelny repertuar

[WaC]

Maq'u, a nie pamiętasz, gdzie są sznurki od tych szmat? Nawet nie wiem, gdzie były hiszpańskie dziewczyny i nie pamiętam, którą burtą omijałem Horn.
- Bo szkorbut, bo szczury, bo smród!
Czy starczy mi życia by poznać ten świat,
- Gdzie forsy, gdzie forsy jest w bród?


To jest zdjęcie mojego autorstwa z plaży w Juracie.

[maq]

Oj. Szanty to była piękna przygoda. Aż mję ciarki przeszli. W latach 90’ w Zęzie koncert zrobiliśmy przez przypadek. Na początku a capella. Wpadło nas 10 młodzików, z dwóch Omeg, do tawerny i od wejścia śpiewaliśmy z pochylonymi głowami, ciągnąć nogę za nogą, „Sześć błota stóp” Mechanicy Szanty, na głosy oczywiście, potem Molly Malone, Reuben Ranzo i oczywiście „Hiszpańskie dziewczyny”. Już z mrożącym krew w żyłach wzrokiem na salę. Dalej samo poleciało. Dali nam gitary i stawiali piwo do rana. Zamknęliśmy imprezę jak już świtało.
Innym razem, w jakimś porcie na Święcajtach, dopłynęliśmy już po zmroku, na pagajach, bo nie wiało, a łódki trzeba było oddać w Ogonkach następnego dnia. Dołączyliśmy sponiewierani do ogniska. Ktoś brzdąkał na gitarze i patrzymy, a tam Zejman i Garkumpel. Po niedługim czasie Mirek Kowalewski, ten grubszy, wtedy z czarną brodą, oddał mi gitarę i poszli spać. A nam po każdej piosence ludzie bili brawo. Padaliśmy na pysk, a oni „bis”. Niezwykłe zaskoczenie i wspaniałe wspomnienia

[WaC]

Ale to już było i nie wróci więcej (chyba).
A tu z innej bajki, choć zbliżonej.

[maq]

Nie wróci. Kajaki zostały